Ga mee op reis!

Het verslag is opgebouwd uit een aantal onderdelen. Misschien ben je maar geinteresseerd in een bepaald onderdeel maar neem rustig de tijd om het hele verhaal te lezen.

En die triggerfish hiernaast…tja dat zal altijd een bijzonder verhaal blijven

Sawahdee kap?

Op een prachtige romantische dag ergens in April onstond het plan om op vakantie te gaan naar het wonderschone Thailand. We wilden allebei graag naar een plek waar we beiden nog niet eerder geweest waren om misschien te voorkomen dat oude herinneringen opgehaald zouden worden. De situatie in Azié op dit moment (begin Mei) mbt het SARS-virus is natuurlijk niet geweldig als je je vol enthousiasme stort op een voorbereiding van je vakantie. De berichtgeving rond SARS is erg wisselend en misschien niet meer dan 1 van de vele risico’s die je loopt als je (ver) op vakantie gaat. We zullen er terdege rekening mee houden in de voorbereiding en als het echt niet kan natuurlijk nooit teveel risico nemen.

Als eerste zijn we natuurlijk de boekwinkel ingedoken om de ruime keuze aan reisboeken aan een nadere inspectie te onderwerpen.

Ik was even bang dat men ons er op zou wijzen dat “het hier geen bibliotheek is” maar dat viel gelukkig erg mee. Heel veel boeken met heel veel dezelfde informatie over Thailand en dan is de keuze moeilijk. Het is in ieder geval de Rough Guide for Thailand geworden.

Tijdens de voorbereiding is het internet natuurlijk een bijna onuitputtelijke bron van informatie en inspiratie en zijn zowel de officiële websites als http://www.thailand.com en http://www.tourismthailand.org zeker een bezoekje waard. Maar ook de reisverslagen van mensen die ons voorgingen zijn vaak een nuttige bron van inspiratie.

Ik zelf wil altijd graag opgaan in de menigte en niet vanaf kilometers afstand al opvallen als toerist maar dat zal onmogelijk zijn en dus leg ik me daar maar bij neer. Wel probeer ik in contact te komen met de mensen en ben erg geïnteresseerd in de gewoontes en gebruiken en wat men noemt ‘s lands eer. Zo kwam ik op 1 van de al eerder genoemde sites het volgende zinnetje tegen waarvan ik me afvraag of we ons daar wel aan kunnen houden ”Public displays of affection between men and women are frowned upon”.

Thailand is een prachtig land met een enorme rijkdom aan natuur. Maar onder water valt ook van alles te ontdekken en daarvoor heb je een duikbrevet nodig. Om niet onnodig veel vakantiedagen te verspillen heeft Jessica besloten haar duikbrevet te gaan halen bij New Atlantis.
Op 13 augustus was het zover en stond de eerste kennismaking op het programma.
Normaal gesproken wordt er begonnen met oefeningen in het zwembad maar deze watervrouw kon direct het Veenmeer in plompen )
Heel erg plezierig dat ze haar instructeur helemaal niet hoeft te delen, hierdoor is natuurlijk alle aandacht bij 1 cursiste en kan het tempo ook aangepast worden. De verwachting is dat binnen 3 weken alles geregeld is en het IDD-pasje aangevraagd kan worden.

Na een korte uitleg over het materiaal moet er natuurlijk zelf ook iets gedaan worden en kan het 7mm dikke neopreen pak aan! In het begin voelt het allemaal wat vreemd en zeker als je niet gewend bent alles zelf te moeten doen en met een pak aan moet duiken. Het is allemaal duidelijk anders dan een introductieduikje op het Great Barrier Reef!
Maar uiteindelijk is het natuurlijk erg prettig dat je zelf je spullen in elkaar zet en niet de dupe wordt van iemand anders’ fouten.
Instructeur Paul is duidelijk in zijn nopjes met deze cursist.

Het is voor mij erg grappig om weer terug te zijn op de plek waar het voor mij in 1995 allemaal begon. Leuk om te zien hoe enthousiast mensen nog steeds kunnen zijn met de plas in Tynaarlo! Zelf ben ik er nooit zo weg van geweest en heb ik maar zelden hier gedoken buiten de opleidingen. Misschien dat ik aan het eind van de cursus een keertje meega om alvast een beetje aan mijn buddy te wennen. Ik ben natuurlijk erg nieuwsgierig hoe ze het doet maar heb er alle vertrouwen in!

Dan is het zover en verplaatst het duo zich naar de waterkant. Kijk hoe elegant Paul zijn cursiste begeleidt! Maar ach de soepele tred en het gemak waarmee Jes zich te water laat verraadt een overduidelijk gevoel voor water en vertrouwen! Dit kan natuurlijk nooit meer mis gaan! Dit wordt een eitje! Geef dat pasje straks maar gewoon hoor jongens!

En dan is het moment aangebroken dat er echt gedoken gaat worden.

Het is uiteindelijk toch wel een beetje spannend voor mij als ze onderwater verdwijnt. Heel nonchalant overkomend bekijk ik het allemaal vanaf de kant maar het borrelt wel in de buik. Als ze niet na 10 seconden weer boven is word ik wat rustiger, ze zal zich ongetwijfeld op haar gemak voelen en ook al is het raar er is bij deze stoere vrouw geen sprake van paniek!
Als ze even later ook heel rustig bovenkomt en niet wild om zich heen zwaait en proest en hoest kan ik gerust even het toilet bezoeken en de zenuwen de vrije loop laten. Daarna nestel ik me met een boekje op het terras en wacht tot ze klaar zijn.

Het is natuurlijk wel de bedoeling dat we veel van het land gaan zien en we gaan absoluut geen georganiseerde reis maken want daar zijn we nog veel te jong en avontuurlijk voor.
In het noorden gaan we Chiang Mai bezoeken en de attracties daar in de buurt. Wellicht nog verder naar de Mekong. Het noord-oosten slaan we over vanwege tijdgebrek. In het zuiden bezoeken we het Khao Sok park en gaan we duiken op Koh Tao en Koh PhiPhi.

We willen eigenlijk zoveel mogelijk verschillende dingen doen en zien en dat op een zo ‘natuurlijk’ mogelijke manier.

De laatste loodjes wegen meestal het zwaarst en ook in ons geval is dat zo. De inentingen moeten geregeld en de visa aangevraagd maar gelukkig gaat alles van een leien dakje en kan de reis beginnen!
China Airlines verrast ons met gratis treinkaartjes naar Schiphol en dat scheelt weer
Op het station worden we uitgezwaaid door Schmutsie en dan gaat de reis echt beginnen. Heerlijk 5 weken weg en hopen dat alles goed gaat!

En daar sta je dan na een vermoeiende vlucht op het vliegveld van Bangkok. Het vliegveld stelt op zich niet zo heel veel voor dus we zoeken snel de uitgang op en gaan op zoek naar vervoer.
Buiten vinden we direct de airport-bus en deze gaat op een van de routes ook via Khao-San (100 baht p.p.) en dat komt dan weer bijzonder goed uit want daar willen we naar toe. We hebben via internet een kamer geboekt in Baan-Sabai Guesthouse en zijn daarbij afgegaan op de plaatjes en natuurlijk op de informatie in de Rough Guide. Er is voldoende plek in de bus en terwijl we onze ogen uitkijken tuffen we naar onze bestemming.
Gelukkig herkennen we vanuit de bus bepaalde dingen en springen we bij de juiste halte uit de bus na ongeveer 1 uur rijden.

In het guesthouse nemen we de sleutel in ontvangst (A23) en haasten we ons naar de kamer. We hebben niet erg veel tijd nodig om deze in ons op te nemen en besluiten dus maar de pijpjes van de broeken te ritsen en snel richting Khao San Road te gaan. We zullen proberen zo lang mogelijk te vechten tegen de jet-lag en pas vanavond te crashen.

Op KSR is het een drukte van belang en natuurlijk kan je overal terecht voor alles en nog wat. We kopen allebei een dunne lange broek en daar zullen we achteraf geen spijt van hebben. Terug in het guesthouse doen we toch een heel kort hazeslaapje. Gelukkig blijft het beperkt tot een kort slaapje en gaan we daarna weer naar buiten om de rivier op te zoeken.

We kopen een kaartje voor de een of andere toeristenboot en stappen aan boord. Ergens aan het begin- of eindpunt springt iedereen van boord behalve wij want we snappen er nog niet veel van. Veel paniek en geschreeuw en uiteindelijk duwt men ons op een andere boot die ons terug brengt naar de steiger waar we ook zijn opgestapt. De rivier (Chao Praya) is heel bijzonder en vol met rotzooi, planten en vooral veel boten.

Terug in BS nemen we een douche en gaan we op het prachtige terras van dit guesthouse wat eten. Jessica heeft het nu nog steeds over deze tomatensoep en ik zal nooit vergeten hoe ik zweette van de Tom Yam Kai.

Lopen, boot, lopen, geen trein, tuk-tuk, bus, riksja, pick-up, lopen…allemaal middelen van vervoer die we vandaag gebruikt hebben om in Kanchanaburi te komen en gedurende onze eerste dag hier.
Omdat de trein van Bangkok naar Kanchanaburi pas ‘s middags vertrok zijn we snel met de tuk-tuk naar het busstation gereden en hebben we daar voor 79 Baht de luxe bus genomen. Na 2 uur rijden komen we aan op het busstation van K en vinden we direct iemand die ons met een fietsriksja naar het guesthouse brengt, wat we al hadden uitgezocht mbv de Rough Guide. Aangezien we die RG nogal wat gebruikt hebben zal deze ook steeds terugkeren in het verslag en kort ik hem dus maar af met RG

De brug is natuurlijk een zwaar toeristische plek en als je dan weet dat het helemaal niet de originele brug op ook nog eens de verkeerde plek is dan neem je het allemaal wat lichter. Desalnietemin is het een zeer indrukwekkende plek en zeker als je de verhalen in het JEATH museum erbij leest.
We lopen veel door deze stad en zijn ook nog steeds een klein beetje vermoeid van de reis dus we besluiten het avondeten te gaan nuttigen bij Apple’s. Daar ontmoeten we een erg leuk Nederlands stel wat bezig is met een wereldreis. We kletsen wat en genieten van het eten. De Massaman Curry is werelds maar ook de kip met cashewnoten is hier fantastisch. We eten hier morgen weer dat is zeker!

De dag erna nemen we de trip met de trein over de brug tot aan Namtok. Vanaf daar nemen we de bus naar Hellfire-Pass. Het valt ons op dat we regelmatig de enige toeristen zijn die gebruik maken van het openbaar vervoer. Alle anderen racen in gekoelde mini-busjes naar de interessante plekken. Ons bevalt dit prima. Soms duurt het wat langer en is het wat minder luxe maar het is voor ons wel de echte manier van een land bezoeken.

Hell-Fire pass is zeer maar dan ook zeer indrukwekkend en opnieuw zijn we bijna alleen op deze plek. Je kunt je niet voorstellen hoe het geweest moet zijn om deze verschrikking te hebben moeten meemaken en dus kan je ook maar niet begrijpen hoe het mogelijk is dat mensen elkaar dit kunnen aandoen.
Terug met de bus naar Kanchanaburi en inderdaad weer eten bij Apple’s. Het eten is weer pefect en de Jungle Curry die ik neem is zo mogelijk nog vuriger dan de Massaman en regelmatig komt men vragen of het wel goed met mij gaat en dweilt dan en-passant even de plas met zweet onder mijn stoel op. Het meubilair is overigens het enige waar wat op is aan te merken maar met de kwaliteit van het eten neem je dat voor lief.

Hoewel men ons bij de VVV in Bangkok verzekerd had dat we niet rechtstreeks vanuit Kanchanaburi naar Ayutthaya konden reizen maar weer terug zouden moeten naar Bangkok is het ons met de RG in de hand toch gewoon gelukt.

Het is zeer bijzonder wat je allemaal tegenkomt in het openbaar vervoer hier. Zo af en toe komen er mensen de bus in die eten en drinken verkopen en dan op de vogende halte er weer uit gaan. Maar ook blinde en invalide mensen, die tijdens de stop bij een halte de bus in komen en vragen om geld, is niet abnormaal.
Ik herinner me niet veel van de busreis anders dan dat we een keer moeten overstappen en op het busstation 2 baht moeten betalen om te mogen plassen.

In Ayutthaya zoeken we snel het guesthouse op en kiezen een kamer uit. We zoeken daarna de tempels en ruines op. Morgen gaan we alweer verder en we besluiten met de tuk-tuk die ons terugbrengt even via het treinstation te rijden om daar te kijken hoe het staat met tijden en tickets. Als we daar in een hokje bij een heel vriendelijk meisje terechtkomen gaat er opeens muziek spelen en gaat iedereen staan en worden wij ook verzocht te gaan staan. Het blijkt dat men op openbare plaatsen om 08:00 en 18:00 het volkslied speelt. Iedereen gaat keurig staan en het leven staat even stil. Kan je je Amsterdam CS voorstellen met het Wilhelmus??

Morgen om 08:10 de trein naar Pitsanoluk, dus op tijd het bed uit en via de 7-eleven naar het station. De trein is erg punctueel en we komen terecht in de derde klas wagons. De tweede klas was uitverkocht maar dat maakt ons verder niet uit. Deze rit is weer een belevenis op zich.

De reis naar Pitsanoluk duurt ongeveer 5 1/2 uur en valt reuze mee want je kijkt je ogen uit naar wat er zich in en buiten de trein afspeelt. Met de bus reizen we verder naar Sukothai en daar aangekomen staat er een horde Thaise mensen die met behulp van mapjes en foto’s ons probeert te verleiden tot het kiezen voor hun onderkomen. Maar onze akela heeft haar oog laten vallen op Lotus Village dus we hoeven alleen maar iemand te vinden die ons daar naar toe wil brengen.
Het is een prachtige plek en we hebben een schitterend appartement. Dit keer wel een keihard bed (tis net of je op een tafel slaapt) maar wel een airco en warm water en dat voor 800,- baht per nacht.
We besluiten hier 2 nachten te blijven en dan verder te reizen naar Chiang Mai. We gaan aan de wandel en bezoeken o.a. een internet-cafe. Daar leest Jessica dat ze is aangenomen! en dus is het tijd voor een borrel. We eten in een vrij vaag dingetje vlak bij de brug en de rivier.

De volgende dag huren we 2 fietsen en gaan we via de alternatieve route naar Old-Sukothai. Een prachtige slingerweg voert ons 12 kilometer lang langs huisjes en rijstvelden en langs vriendelijk lachende mensen die naar ons zwaaien. Een heel bijzondere fietstocht die ik iedereen kan aanraden. Het gebied waarin de tempels van Old-Sukothai zich bevinden is vrij uitgebreid en zonder middel van vervoer onmogelijk te bezoeken. Jessica heeft vrij veel last van haar buik en dus rusten we wat langer in de schaduw bij een van de tempels. Daar ontmoeten we een park-ranger die het prachtig vindt ons allerlei Thaise woorden te leren en zo begint onze thaise les. We leren over koeien en honden en warm en koud maar ook over ljong en meow.

Op de terugweg verdwalen we een klein beetje maar met een zere kont komen we weer terug in Sukothai. We frissen ons op en aaien Ming en gaan dan eten bij het restaurantje op de hoek wat er gisteren ook al erg gezellig uitzag en waar we de gehele avond de enige gasten zijn. We eten er het meest fantastische voorgerecht wat we ooit gehad hebben (geroosterde kip met een heel zoet sausje er bovenop) en vinden het erg sneu dat deze mensen niet meer gasten krijgen. Bij het betalen krijgt Jessica een sleutelhangertje en wij beiden de bekende glimlach ipv een chaggerijnig gezicht vanwege te weinig klandizie. Kom daar in Nederland maar eens om.

Morgen gaat onze reis verder naar Chiang Mai.

Chiang Mai is een heerlijke stad waar je je prima kunt vermaken en waar vanuit je een aantal prachtige trips kunt maken.

We zijn de 2de dag op 2 brommertjes naar Doi Inthanon gereden en hebben genoten van het park met de prachtige watervallen. Het was een belevenis op zich natuurlijk en ook best wel ver (170 km) maar zeer de moeite waard.

De derde dag staat in het teken van de olifanten. We nemen opnieuw de bus en worden keurig voor de ingang afgezet. De echte ingang blijkt echter nog zo’n 2 kilometer van de openbare weg af te liggen maar gelukkig komt er net een politie wagen langs en die neemt ons gewoon mee. Prima toch die collega’s in het buitenland! Alsof ze het aan je zien heh )

Dit park is verre van toeristisch maar daarom niet minder aantrekkelijk om te bezoeken. Je kan vrij rondlopen en erg dicht bij de olifanten komen. Op 1 plek krijgen we zelfs de mogelijkheid een olifant te voeren. Vreselijk leuk om deze gigantische beesten van zo dichtbij te kunnen zien en meemaken. We lopen langs het hospitaal gedeelte waar men dieren oplapt en vermaken ons met de show die wordt gegeven. We krijgen op die manier een indruk van wat de beesten kunnen en hoe ze worden ingezet.

‘S avonds terug in Chiang Mai halen we op de nachtmarkt de 2 tekeningen op die we hebben laten maken. We kopen op de markt ook nog een afritsbroek en uiteindelijk ook tickets voor de vlucht naar Puhket. Vanaf daar willen we zo snel mogelijk naar Kao Sok National Park.

Dit park is voor mij 1 van de hoogtepunten van deze vakantie. Wat een overweldigende natuur en wat een prachtige omgeving. De vlucht naar Puhket was snel en comfortabel, de taxirit naar het busstation vreselijk en om snel te vergeten en de busreis naar hier lang maar zeker niet saai.

We logeren in Art’s Riverview Cottages en hebben daarmee zeker geen slechte keus gemaakt. Vlak aan de rivier en bij aankomst direct aapjes aan de overkant op zo’n 10 meter van ons vandaan. Geweldig!

De eerste dag lopen we een stuk het oerwoud in langs een pad wat zich een aantal malen opsplitst en op die manier je de gelegenheid geeft een aantal routes te lopen. Het is er glad en steil en op sommige plaatsen ook vol met bloedzuigers. Omdat we vrij onervaren zijn besluiten we het niet te gevaarlijk te maken en op de plek waar een of andere idioot de route borden volledig vernield lijkt te hebben besluiten we om te keren. Later horen we dat de borden op die plek door wilde olifanten vernield zijn

De volgende dag nemen we de dagtour naar het stuwmeer samen met onze nieuwe Duitse vrienden. Er gaat ook nog een ander ‘stoer’ Nederlands stel mee en we worden overgelaten aan de kwaliteiten van onze gids Dee.

Een werkelijk prachtige tocht in een longboat over het stuwmeer, gevolgd door een schitterende trek in de jungle en een griezelige tocht door 1 van de grotten, is wat we vandaag doen. Dit is werkelijk schitterend en het is jammer dat je zo bezig bent met uitkijken waar je je voeten plaatst zodat er daardoor weinig tijd is te genieten van de natuur en het uitzicht. We krijgen als beloning bij het drijvende guesthouse een koel drankje en gaan daarna de longboat in die ons terugbrengt naar de minibus. We zien opnieuw de Hornbills en luisteren naar het swoosh-swoosh van hun vleugels. In de longboat wordt de blaas steeds opstandiger en ik ben nog nooit zo blij geweest dat we uiteindelijk aanleggen en ik de blaas onder luidkeels juigen kan ledigen vanaf de steiger.

Nadat we ‘s avonds opnieuw vuurvliegjes zien en de vleermuizen ook die nacht weer door onze kamer vliegen gaan we de laatste dag opnieuw zelf een tocht lopen. We zien onderweg een slang maar besluiten ook deze tocht niet af te maken. Het is zo verschrikkelijk warm en vochtig onderweg dat we wel heerlijk in de rivier zwemmen. Dat doen we ook nog even terug bij Art’s om te proberen hoe dicht we bij de aapjes kunnen komen. Als we bijna aan de overkant zijn word ik echter opeens in mijn teen gebeten en schrik ik me rot van de plostselinge pijn. Waarchijnlijk een krabbetje of een visje maar als je niet weet wat het is en het zeker niet verwacht dan schrik je wel even.
Morgen gaan we verder met de reis en proberen we Koh Samui te bereiken. We hebben er inmiddels 2 van de 5 weken opzitten en het verveelt nog geen moment.

Samui is niet onze plek. We hebben er 1 avond lol en worden dronken maar verder valt er niet veel te melden wat ons betreft. We hebben het gezien en we hebben onze reis er niet om hoeven aan te passen op weg naar Koh Tao. Dus snel daar verder lezen.

Ben je erg geinteresseerd in uitgaan en sex? dan moet je misschien wat langer blijven.

Op weg naar Koh Tao zijn we 2 nachten op Koh Samui geweest. Afgezien van het sextoerisme en de vreselijke hoeveelheid toeristen is er niet veel te melden over Koh Samui. De reis van Khao Sok naar KS is apart. Omdat we maar met ons 2n zijn worden we in een auto naar Suratthani gebracht. Daar worden we in een muf kantoortje gedumpt en wachten we ongeveer anderhalf uur. Dan met een minibusje ongeveer 100 meter rijden om vervolgens daarna in een autobus te stappen. Heel apart. Uiteindelijk de boot op en bij elke ‘overstap’ krijgen we ook nog eens nieuwe kaartjes.

Maar goed, we zijn op Koh Tao aangekomen en vinden onderdak in Chawee Charm bungalows. Een heerlijke plek met een prachtig privé strandje en allemaal zeer betaalbaar. Natuurlijk liggen de prijzen hier een stuk hoger dan in het noorden van Thailand. We boeken onze duiken bij Easy Divers en vooral Jessica is zeer teleurgesteld dat er niet om haar brevet gevraagd wordt.

Voor een pakket van 10 duiken betalen we ongeveer 11 euro per duik. De duiken zijn zeer de moeite waard en er is voldoende te zien op deze prachtige plek. We maken van alles mee van de swimm-through op de eerste duik tot de Triggerfish op 1 van de laatste duiken en bijna zou ik de Walvishaai vergeten bij Sailrock. We maken 12 duiken rond dit eiland en hebben een prachtige tijd. We eten voor de verandering eens veel itailiaans, kletsen met Mike uit Seattle, storen ons vreselijk aan de franse jongens met de hoertjes in het appartement boven ons en lachen elke avond weer om de kikkers bij Sensi Paradise (“mwoeah’”).

Koh Tao is een heerlijke plek om langer te blijven maar onze reis gaat verder.

Via Suratthani naar Krabi, daar 1 nacht slapen, je ergeren aan andere Nederlanders; “ohh, wat spreekt dat meisje beeldig engels heh?”, op de boot in de stromende regen en dan aankomen op een paradijselijk eiland.
De sfeer is er prima en nog niet zo verziekt als op Koh Samui maar dat is misschien over 5 jaar wel zo.

Nu genieten we van dit eiland en het duiken rond Phi Phi Ley. We hebben Princess Divers uitgekozen en dat bevalt ons uitstekend. Op een enkeling na leuk personeel, prima lunches tussen de 2 duiken en een heerlijke comfortabele boot. En aangezien de prijzen voor het duiken gelijk zijn over het hele eiland kan je dus beter iets luxer duiken.

We slapen de eerste avond nog in een resort aan de andere kant maar besluiten bij Charly’s te gaan logeren. Gelukkig komt er een kamer vrij met warm water en krijgen we zelfs ook nog wat korting als we direct voor meerdere nachten boeken.

Jessica heeft inmiddels een zwangere poes geadopteerd en voert deze met “meegestolen” ham en stukjes tonijn uit blik. We vieren haar verjaardag met brownies en kaarsjes en ik koop heel sneaky nog een armband.

Het duiken is erg mooi en we maken hier 13 duiken. We zien vanaf de boot dolfijnen en zelfs nog een keer een walvishaai die echter direct verdwenen is als we met zun allen overboord springen, gek heh. We bezoeken ook het wrak van de King Cruiser maar daar is de stroming vrij fors en het zicht niet geweldig. Toch krijg ik ook weer dingen te zien die ik nog niet eerder gezien heb waaronder de zebra-murene en natuurlijk de luipaardhaaien!
De duiken op Hin Daeng en Hin Muang brengen helaas niet het spektakel wat er min of meer beloofd is maar erg mooi is het er wel.

We willen hier eigenlijk niet weg maar moeten wel en dus gaan we met de boot naar Puhket, nemen we een vlucht naar Bangkok en beëindigen daar deze fantastische vakantie naar Thailand. In deze 5 weken hebben we genoten van het land, de natuur, elkaar, de onderwaterwereld en hebben we niets meegemaakt waar we op een negatieve manier over zouden moeten schrijven.

Op naar huis en nadenken over wat de bestemming voor volgend jaar wordt!