Ga mee op reis!

“Paradise Lost”
Amsterdam – Denpasar (Bali)
Dag 1

Altijd even weer op gang komen bij zo’n eerste dag. Het is me in ieder geval gelukt een goeie stoel te reserveren vanwege mijn trombose en zo heeft Johan weer gelijk met zijn uitspraak dat elk nadeel ook zijn voordeel heeft. Om 6 uur opstaan en met de taxi van 06:45 naar het station. Mijn treinkaartje is ook al gewoon via internet betaald en geprint. Wat makkelijk toch allemaal! Lekker 1e klas reizen natuurlijk want voor die paar centen heb je net iets meer privacy en rust. Helaas is na een paar stations de gehele coupé gevuld en is het gedaan met mijn rust als ik moet vertellen waar de reis naar toe gaat.

Op Schiphol is het afgeven van de rugzak in een minuutje gepiept en is het op naar de controle en de shops. Beetje geld pinnen nog, boekje kopen voor onderweg en koffie en broodje tegen afgeven van een godsvermogen. Het lijkt wel of Schiphol elke week duurder wordt. Ik zit op 48D en das goed (zie seatguru.com) en er zit ook niemand naast me, das nog beter! Wat dan weer minder is is dat ik de stoelleuningen niet op kan klappen en dus niet kan gaan liggen. Beetje hangen dus maar en als het licht gedoofd is (en de wolven komen) gaan er 2 slaappillen in de mik en ben ik een tijdje onder zeil. Er moet een tussenlanding gemaakt worden op Singapore Changi Airport en daar is altijd van alles te doen en te koop.

Bali
Dag 2-3 Bali

Een paar uur later landen we met de 2de vlucht van de vakantie op Denpassar en zijn we op Bali. Pas daar ontmoeten we elkaar als groep, schudden we handen, vergeten we namen en nemen we het eerste busje naar het hotel in Sanur. We slapen in Puri Kelapa en dat ligt op iets meer dan 100 meter van het strand maar veel belangrijker; naast de golfbaan!
Bij het avondeten krijgt iedereen de kans om zich voor te stellen en te vertellen waarom hij of zij deze reis geboekt heeft. Het is wel duidelijk dat het zwaartepuint van de reis voor een ieder de trekking in de Baliemvallei zijn.

De volgende dag is er excursie gepland naar o.a. Ubud maar aangezien ik daar al geweest ben spendeer ik de ochtend met een rustig ontbijtje en een gesprek met Daan over de vogels en het vogelpark. Daarna kuier ik op mijn gemak richting golfbaan om eens te kijken hoe dat er bij ligt. En eenmaal op het terrein besluit ik ook gelijk maar te vragen of ik kan spelen! Moet wel alles huren en sokken en een shirtje kopen en ballen natuurlijk maar dat is allemaal geen probleem dus voor ik het weet sta ik op de teebox met mijn caddie!! Wat een schatje is het en wat een baggerclubs heb ik in de tas

Mijn 9 holes speel ik boven verwachting in +6 en mijn eerste echte buitenlandse golfclub is een feit! Terug naar het strand waar ik een biertje (of 2) drink met Piet en ik mijn lenskapje verlies. Daarna terug naar het hotel voor een hapje en het gereedmaken voor de vlucht naar Papua Barat! Het gaat nu bijna beginnen!

West-Papua
Dag 4 Bali – Jayapura (Sentani)

De vlucht naar Sentani duurt gelukkig niet zo heel erg lang en voor we het weten staan we dus voor het eerst met de voeten op Papua land! Het verzamelen van alle koffers en het transport naar het hotel is elke keer weer een vorm van vermaak. Zo veel mogelijk mensen moeten er bij betrokken zijn omdat op die manier zoveel mogelijk mensen er iets aan kunnen verdienen. Maar gaat in onze ogen om peanuts dus wat kan het schelen zolang Wil alles regelt.

We lopen met onze nieuwe vriend Usman naar het hotel. Ziet er aan de buitenkant schitterend uit maar zal later door mij bestempelt worden als Hotel Hell.

Dag 5 Sentani – Wamena

De aankomst op Wamena is zo mogelijk nog rommeliger dan die op Sentani! Ook hier weer rugzakken op een stapel gooien en dan allerlei kaartje controleren en als de hele bups dan uiteindelijk niet klopt omdat er geen stikker op je tas is blijven plakken krijg je die toch. De eerst hoofdtooien en peniskokers zijn in zicht en ook nu lopen we in ganzenpas richting ons hotel. Je kan zien dat Wamena een vrij “nieuwe” stad is want alles is volgens het Amerikaanse blokken principe opgezet. Iets wat ik nog niet eerder in Azië gezien heb.

Het Baliem Pilamo hotel is echt schitterend en zeker na de ervaring in Sentani. Ik deel voor de derde keer met marc een kamer en ben blij dat we niet steeds hoeven te wisselen. Marc is inmiddels gewend aan mijn gesnurk en hij rookt weer

De volgende dag krijgen we te horen dat er een verandering van plannen is. In plaats van eerst 3 dagen te trekken naar het noorden en daarna 7 naar het zuiden gaan we nu 10 dagen naar het zuiden omdat er in het noorden wat activiteit is van het bevrijdingsfront. Om te wennen aan het geheel en om de gids (Benny) een indruk te geven van onze capaciteiten gaan we een 1-daagse tocht maken.

Er speelt echter nog een affaire een rol in het geheel en dat is de (nu al legendarische) “overspel-affaire”. Het gaat te ver om dat hier allemaal uit te leggen maar het komt er op neer dat er na 2 moorden een ceremonie gehouden moet worden in het dorp waar Benny (en een aantal dragers en kokkinnen) woont. We moeten dus nog wel 1 dag wachten met het vertrek van de 10-daagse maar we maken nu een échte Papua-ceremonie mee. Iets wat me geen van allen hadden willen missen en wat voor mij 1 van de hoogtepunten van de reis was! Niets geen show voor de toeristen, niks in scene gezet maar een echte ceremonie! Schitterend om mee te maken en ook al is het wat gênant om te zien hoe sommige leden van de groep hun plaatjes schieten, ik had het niet willen missen.

Dag 6 – 17 Baliemvallei

Het is zover! De rugzakken zijn zo minimaal mogelijk ingepakt en daarna aangevuld met eten voor de komende 10 dagen. De dragers zijn verdeeld en de busjes die ons het eerste gedeelte van de tocht wegbrengen hebben de banden vol met lucht. Werkelijk ongelofelijk als je de vehikels ziet, ze moeten ooit nieuw geweest zijn maar vast niet hier!
Het eerst gedeelte van de tocht voert door een gedeelte van Wamena wat ik nog niet eerder gezien had en wat er indrukwekkend uitziet. Veel bedrijvigheid en een markt waar groente en zoete aardappels verkocht worden. Daarna komen we meer en meer in de vallei en wordt deze ook steeds nauwer. Na een landslide waar een brug is weggeslagen kunnen we niet verder en stappen we uit.

De rugzakken worden verdeeld en we gaan op pad! Marc zakt met 1 poot direct tot halverwege zijn onderbeen in de prut en ik keer dus om en neem de andere kant van de weg
Een paar boomstammen over een snel stromend beekje zijn de eerste kennismaking met primitief oversteken maar we maken ook direct kennis met de behulpzaamheid van de dragers! Gedurende de rest van de vakantie verbaas ik me er elke keer weer over dat Jeminus (mijn drager en vriend voor het leven) er altijd op het juiste moment is om een helpende hand te bieden.

Dag 17 vrij Wamena

Dag 18 Wamena-Sentani

Terug naar Hotel Hell en het vreselijke Sentani. Het enige echt leuke is het weerzien met Usman. Deze gids verstaat zijn vak. Hij heeft voor een aantal van ons wat souvenirs zo ingepakt dat het allemaal makkelijk en kreukvrij mee kan op transport. Voor hem neem ik wat T-shirts mee die ik naar vrienden van hem in Apeldoorn stuur. Ik heb dat inmiddels gedaan en een vriendelijk telefoontje gehad dat alles goed was aangekomen.
In de avond op zoek naar een eettent en direct bij het verlaten van het terrein worden we aangeklampt door een zatlap. Erg irritant en de man weet van geen wijken. We duiken een internetcafé in maar hij blijft ons achtervolgen. Uiteindelijk wordt hij eruit gezet en kunnen we ongestoord wat mails versturen. Na een klein half uurtje gaan we op zoek naar Mickey’s, de eettent die ok schijnt te zijn. Het enige wat we wel vinden is Ickey’s en even denk ik dat de M er dan wel afgevallen moet zijn. De andere kant op richting brug wordt het nog minder leuk en het lawaai en de drukte gaat me op de zenuwen werken! Was ik maar terug in Wamena denk ik.

We duiken een supermarkt in en halen daar wat te eten en te drinken maar ik heb het flink gehad en besluit terug te lopen naar het hotel. Ik wil hier weg! Gelukkig zijn Marc en Daan het wel met me eens en als we vlak bij het hotel zijn en Daan alweer op kikkerjacht is ben ik het voorval ook al bijna weer vergeten. 1 nacht in dit hotel en dan zit dat er ook weer op.

Biak

Dag 19 Biak

Vandaag gaan we het tweede gedeelte van onze vakantie beginnen voor mijn gevoel en we beginnen daarmee op Biak. Dit is een eiland ten noorden van de vogelkop en maakt deel uit van de provincie Papua. De mensen, de leefomgeving, de natuur en de temperatuur zijn totaal verschillend van de vallei. In het voormalig KLM-hotel zo’n 200 meter lopen van het vliegveld is een zwembad!! Dus daar springen we in! Maar er is ook zee! En we kunnen snorkelen!

Eerst wel even over een hek klimmen en een flink eind de zee in lopen om ergens te kunnen snorkelen! Wat een teleurstelling, er is bijna geen vis en al helemaal geen koraal. Gelukkig is Daan al zielsgelukkig met een zeester maar ik weet echt niet wat ik zie! Waar zijn die beloofde supersnorkel plekken?

Dan maar op zoek naar internet en souvenirs maar ook daar hebben we pech want het is zondag en de meeste winkels waar wij iets mee willen zijn dicht. Gelukkig is de supermarkt wel open en kunnen we wat drinken kopen met een broodje. We lopen naar de haven en bezoeken de vismarkt. Werkelijk wonderlijk dat de vissen die we onder water zo bewonderen hier gewoon als eten worden verkocht. Napoleon, sweetlips en papegaaivissen liggen hier uitgestald en worden inclusief de nodige vliegen aangeboden.
Het restaurant met uitzicht op zee is ook dicht dus we houden weer een busje aan en gaan terug naar het hotel. Het zwembad maar weer!

Dag 20 Biak/Pulau Rani

De tweede dag begint de trip naar Rani. Via Wardo gaan we naar dit eilandje aan de andere kant van Biak. Dat betekent dus 2 uur in de hobbelbus met 1 stop voor Suzanne. In Wardo ziet het er top uit! We gaan in de middag elke in een kano en voorzien van een peddelaar de rivier op om bij de waterval een beetje te poedelen. Onderweg moeten we een aantal stroomversnellingkjes door en daar gaat zo hier en daar wat mis. Gelukkig kan ik net op tijd de camera van Gerard aanpakken voor hij met boot en al zinkt!
Terug bij de steiger rijk ik Marc een peuk aan (is inmiddels meer dan een vaste gewoonte geworden) zonder me te realiseren hoe wankel het evenwicht is. Marc gaat dus ook pardoes kopje onder maar weet ook zijn camera droog te houden! De peuk niet, dus lachen we erom en krijgt hij een nieuwe.

Van Wardo gaan we de volgende dag naar Rani met een bootje. Is al snel alweer 2 uur varen en niet voor iedereen even prettig. Ik lig half en half op de rugzakken in het vooronder en heb het verstand weer onder 0 gekregen. Reizen is een beetje doodgaan denk ik maar en sluit de ogen.

Rani is tja wat zal ik er van zeggen….Rani is apart. Het ontbreekt er aan van alles maar dat is nog niet zoe erg. Ik kan er gewoon mijn draai niet vinden. Er is prikgras, het is er vreselijk warm en de slaapplek is daardoor ook vreselijk benauwd. Zweten en afzien dus ook al kunnen we er dit keer wel erg mooi snorkelen op een drop-off voor de kust.
Tijdens een wandeling om het halve eiland vind de groep een walvisskelet. Heel bijzonder en allang niet meer als zodanig herkenbaar maar toch de moeite waard.

Dag 21 terug naar Biak

In de ochtend loop ik met Daan nog een keertje richting skelet om wat te doen te hebben en om een tussenwervelschijf op te halen! Wie heeft er nog geen in huis?
Daan wordt onderweg weer overvallen door duivengeluiden en besluit bij een boom te gaan staan en omhoog te turen in de hoop nog een duif te zien. Ik loop door en vind na een beetje koekeloeren het skelet. Ik zoek 3 schijven uit net als Harry maar heb de bedoeling er 2 weg te geven net als Harry denk ik

Daan komt aangelopen en samen gaan we nog op zoek naar de ijsvogeltjes maar die zijn niet thuis helaas. Dus snel terug naar de huisjes want we gaan via de mangroves weer terug naar Wardo.

terug naar Wardo betekent in dit geval ongeveer 4 1/2 uur in de boot zitten en je dood vervelen. Tegen de tijd dat we bij het dorp op palen komen is iedereen al zo gaar dat er niemand vraagt of we er ook uit kunnen. Dus in 1 ruk door naar de mangroves en daarna langs de kust en vooral schuin op de golven weer naar Wardo! Gelukkig mogen we daar direct de hobbelbus in en anderhalf uur genieten van de natuur van Biak!

Dag 22 Biak

Sulawesi

Dag 23 Makassar

Over Makassar kan ik vrij kort zijn; we komen aan, worden naar het hotel gebracht, eten er aan de boulevard in het restaurant met de biermeisjes en de kikkerbilletjes en gaan laat naar bed voor ons doen. De volgende dag na het ontbijt en een poging nog iets in te slaan door naar Manado.

Dag 24-26 Bunaken

Aangekomen in Manado rijden we met de busjes naar de haven en stappen we aan boord van weer een wankel bootje (heh Floris) wat ons in een redelijke vaart naar Pulau Bunaken brengt. Dat ziet er lekker uit bij de MC Cottages! Allemaal vrij nieuw en de huisjes waar we in bivakkeren zijn ook niet verkeerd!

Dag 27-28 Bunaken – Groningen

En dan is er een einde gekomen aan alle pret, moois, afzien, zweten en genieten. De reis naar huis start met een onvergetelijke boottocht. Zelden heb ik iemand zo bang gezien terwijl er helemaal niks an de hand is. Terug met de busjes van de haven naar het vliegveld. Een ijsje bij KFC, een beetje geld pinnen nog en dan wachten, wachten en wachten. Op Singapore Airport (Changi) is er veel meer te beleven in de 3 gigantische vertrekhallen en dus leven we (Marc, Daan en Bart) ons uit. Overal kijken, koffie drinken en 2de graads brandwonden oplopen, internetten, de imitator van Michael Jackson zien en dan uiteindelijk richting gate voor 12 1/2 uur afzien.

Stoel 48C is helemaal perfect maar helaas zit er iemand naast me. Uiteindelijk met 2 slaappillen maar weggezakt in een vreemde droom over veren en peniskokers en redelijk fit aankomen op Schiphol. Omkleden, tas pakken en afscheid nemen van de leden van de groep. Harry had ik op Singapore de hand al geschud en Floris heb ik ook niet meer gezien maar de rest krijgt een knuffel of een hand.

In de trein is het erg rustig. Natuurlijk weer eerste klas en voor pas de 4de keer gebruik ik mijn MP3 spelertje. Met de taxi naar huis en dan ben ik er “opeens” weer. Wat een rare gewaarwording en wat is mijn huis schoon! (dank aan mijn zus)

Tja, terug uit het verloren paradijs. Ik moet maar niet te lang wachten met de volgende trip.