Ga mee op reis!

Mijn buddy had al jaren lopen “zeuren” dat ze weer een keertje wilde duiken en dus moest het er nu maar van komen. Net een weekje bezig in mijn nieuwe opdracht en dan lekker even weg naar de zon en het blauwe, heldere maar nog wel frisse water.

Opstaan om half 3 in de ochtend en met -6 in de auto richting schiphol is niet helemaal mijn idee van een relaxte vakantie maar je moet er wat voor over hebben heh. Op schiphol staat er natuurlijk een lange rij al vroeg in de ochtend en elke keer verbaas ik me er weer over dat er zoveel mensen dagelijks onderweg zijn. Of dat nu voor zaken is of prive, het is er altijd druk. Wij checken ook in en gaan daarna aan de koffie. We slaan wat leesvoer in en stappen dan snel aan boord van de zilveren vogel die ons in een uurtje of 5 naar Sharm-Al-Sheik brengt.

Daar aangekomen is het natuurlijk weer een complete chaos. Allemaal in de rijd voor een stempel en een visum hetgeen we gelukkig allemaal al betaald hebben. Dan weer controle en dan door de immigratie balie met nog meer controle. Daarna worden we gewillig als vee in een bus gedreven die ons na een uurtje rijden ergens in Dahab af gaat zetten.
Wij zitten maar met z’n zessen in een minibusje en dus krijgen we het lekker rustig in ons hotel.

Nadat we de spullen hebben uitgepakt en de bedden hebben verdeeld….R mag boven….besluiten we een stukje te gaan lopen.

Ik moet natuurlijk dit verslag nog afmaken maar het is vreselijk dat Dahab is opgeschrikt door bomaanslagen. Een zo rustig plaatsje met zulke vriendelijke mensen. Ongelofelijk gewoon.

De omgeving van het hotel is geweldig! Prachtig blauw water aan de voorkant en indrukwekkende bergen aan de achterkant en ik neem mezelf voor die bergjes aan het einde van de vakantie eens even nader te onderzoeken.

R is niet helemaal fit nog dus we doen een middagdutje en gaan daarna kijken bij de duikschool. We hebben een pakket van 3 dagen vooruit geboekt en we zien wel even wat we verder doen. Bij de duikschool, die naast het hotel ligt maken we duidelijk dat we nog niet precies weten wanneer we met onze duiken willen beginnen. Dat is helemaal goed natuurlijk, niks moet en alles mag. Heerlijk zo’n houding.

Het diner nuttigen we die eerste avond in een bijna lege eetzaal en dat is niet zo gezellig. Het visje ook niet heel bijzonder dus morgenavond maar eens even Dahab’s culinaire gelegenheden met een bezoekje vereren.

R is de volgende dag ook nog steeds niet fit dus we stellen het duiken nog een dagje uit. We klungelen wat en proberen wat te genieten van de zon maar er staat vandaag een stevige wind dus dat maakt het niet echt prettig toeven op “het strand”. Tegen de avond lopen we naar de weg die ons naar Dahab brengt en het eerste busje wat er aan komt stopt onmiddelijk. Of we mee willen rijden achter in de pick-up met 6 jongens een een paar zakken “kamelen-voer”. Natuurlijk willen we dat want het is toch een stuk leuker meerijden met de lokale bevolking dan lopen of in een taxi. De jongens stellen zich keurig aan ons voor, met bijnamen weliswaar, en we crossen door Dahab. Uiteindelijk als bijna iedereen is afgezet vragen ze waar ze ons af kunnen zetten. Nou doe maar ergens in het centrum. Ik betaal 20 pond en daarna lopen we de o zo gezellige winkelstraatjes in.

Overal is hetzelfde te koop en je hebt opeens heel veel vrienden die je niet kent maar die gelukkig alles voor een ‘special price’ wel aan je willen verkopen. R wil graag slippers hebben maar die zijn er nou net niet in de smaak die ze leuk vindt. Daarna lopen we naar de boulevard om ergens wat te drinken. Bij elk restaurant staat een propper en allemaal hebben ze een geweldig menu met van alles extra en verse vis en nog veel meer. Het eerste restaurant, Al Capone, ziet er goed en gezellig uit dus we lopen snel terug om daar neer te ploffen en wat te drinken en te eten.
De sfeer is er “helemaal goed” en dat komt natuurlijk omdat Floortje D. er met haar crew geweest is voor Yorin Travel. Het eten is inderdaad erg lekker en de muziek is geweldig. In een hoekje zit een dj met een pc-tje gewoon wat muziek van internet te plukken en dat draaien ze daar. Allemaal erg ambient en erg relaxed dus R en ik hebben direct al door dat we dit veel leuker vinden dan de eetzaal in het hotel.

Uiteindelijk met een taxi weer terug naar het hotel waar ze erg verbaasd zijn dat we niet in het hotel hebben gegeten. Of er dan iets mis is met het eten? Nee hoor, maar we wilden wat zien van Dahab!

Donderdag gaat het gebeuren, we beginnen met onze duiken en de eerste is bij Lighthouse omdat we daar een goede check-duik kunnen maken blijkbaar. Voor R, die 4 jaar niet gedoken heeft is het toch even slikken maar mijn buddy gaat als Flipper door het water en heeft nergens last van.

Wat een heerlijk gevoel om weer samen te duiken en dat echte buddy-gevoel te hebben. Blijkbaar is het wel waar dat wat je boven water hebt gewoon onderwater doorgaat. Niks ten nadele van mijn andere buddies maar dit is zoals het hoort! Bij elkaar blijven, op elkaar letten en samen genieten.

Aanhet einde van de week en op de dag dat we niet meer kunnen duiken vanwege het vliegen besluit ik met een flesje water en een fototoestel de bergen achter het hotel eens te gaan verkennen. Het is werkelijk adembenemend mooi maar ook bloedlink omdat de meester stenen los liggen en je dus om de haverklap wegglijdt. Het kan mij er natuurlijk niet van weerhouden om omhoog te klimmen en vanaf de top een foto te gaan maken van het hotel in de diepte. Op de eerste top aangekomen blijkt dat ik als het ware 1 top te ver ben en vanaf deze plek is het echt onverantwoord om hoger te klimmen dus maar weer naar beneden.
Bij de volgende poging kom ik op een plek waar ik eigenlijk niet hoger kan maar waar naar beneden ook nagenoeg onmogelijk is. Toch maar naar benee en mijn ski-techniek komt hier aardig van pas

Uiteindelijk lukt het me een top te bereiken waar vanaf ik een prima foto kan maken van het hotel en de golf van Aquaba.

De week is sneller voorbij dan we wilden maar we hebben een prima weekje gehad ondanks de ziekte van Racquel aan het begin van de week. Misschien gaan we volgend jaar wel weer deze kant op! (inmiddels is duidelijk dat dat niet zo is want we gaan skieen!)

De Blue Hole is een wonderbaarlijke plek langs de kustlijn van Dahab. De duikplek zelf ligt ruim buiten het dorp en de rit er naar toe gaat over een meer dan hobbelige zandweg. Met name het laatste gedeelte is het schudden geblazen en omdat ik in de verte de plek wel zie liggen besluit ik uit te stappen en het laatste stuk te gaan lopen. Op de punt van de kustlijn op de foto zie je waar de ingang van Bells is (duik nr 239). Een veel mooiere plek dan de BH zelf.

Er zijn er behoorlijk wat die hun nieuwsgierigheid naar de diepte hebben moeten bekopen met de dood getuige de vele gedenkstenen langs de muren. Wij hebben niet zoveel met diepte en scharrelen lekker langs de rand van de BH. Het is hier wel erg druk en ik denk toch steeds dat de meeste mensen er eerder zijn vanweg de kick dan vanwege de duikspot zelf. We hebben wel lekker op de pof gegeten want we hadden niet genoeg baksjiesh bij ons maar gelukkig kent iedereen onze DM dus dat zit wel snor.